Rouw ik wel genoeg?

Artikel verschenen in Psychologie Magazine - geschreven door Lauren Stokman

De vraag

Mijn ouders zijn vorig jaar korte tijd na elkaar overleden. Een paar weken heb ik niet kunnen werken. Hun huis moest leeg, hun levens ontmanteld. Daarna was ik fysiek en mentaal uitgeput. Nu gaat het weer goed, ik leef mijn leven (full speed), spreek veel af met vrienden en werk weer volledig. Maar op een rustige zondag golft het verdriet om mijn ouders over me heen, ontneemt het me soms de adem. Rouw ik wel goed en genoeg?

Het advies

Psycholoog en rouwexpert Vicky Van de Velde: ‘Dat je je afvraagt of je ‘wel goed genoeg’ rouwt, is heel menselijk na zo’n ingrijpend verlies. Je hebt niet alleen afscheid moeten nemen van je ouders, maar ook van hun huis, routines en aanwezigheid in jouw leven. Dat vraagt enorm veel mentale én fysieke energie. Vermoeidheid en uitputting zijn daarom heel herkenbaar.

Veel mensen denken dat rouw voortdurend aanwezig moet zijn, terwijl we vaak zien dat rouw golvend beweegt, tussen momenten waarin het verlies centraal staat en momenten waarin het leven opnieuw aandacht vraagt. Zeker na een periode van praktische overleving – regelen, leegmaken, doorgaan – kan de pijn pas later binnenkomen.

De rustige zondagen waarop het verdriet bij jou plots opkomt, tonen aan dat er beweging zit in je rouwproces. Dat er ruimte ontstaat om te voelen wat tijdens de drukte meer naar de achtergrond verdwijnt. Die beweging is belangrijk en een gezonde manier van rouwen. Misschien kan het je helpen je vraag gaandeweg te herformuleren: hoe kan ik mijn ouders blijven meedragen terwijl ik verder leef?’